Logarytmiczny bufor głębi
Zapisywanie głębi w skali logarytmicznej, tak by precyzja starczała na cały widok — od centymetrów z bliska po kilometry w oddali.
Zwykły z-buffer dziedziczy skośność rzutowania perspektywicznego: niemal cała precyzja ląduje tuż przy kamerze, a prawie żadna przy płaszczyźnie dalekiej, co daje z-fighting w oddali. Logarytmiczny bufor głębi zapisuje w fragment shaderze logarytm odległości, co wyrównuje rozdzielczość na ogromnych zakresach — to rzecz nieodzowna w rendererach planet i kosmosu, gdzie skala rozciąga się na wiele rzędów wielkości.
Koszt jest taki, że głębię trzeba zapisywać dla każdego fragmentu (gl_FragDepth), co bez ostrożności wyłącza early-z, a wartość nie interpoluje się liniowo wzdłuż trójkąta. Technika spopularyzowała się w symulatorach kosmosu w WebGL w latach 2010. Alternatywa, reverse-Z, rozwiązuje ten sam problem niemal bez kosztu i tam, gdzie pozwala na to sprzęt, w dużej mierze ją wyparła.