Karplus–Strong
Algorytm syntezy brzmiący jak szarpnięta struna, w którym krótki impuls szumu krąży w linii opóźniającej z prostym filtrem dolnoprzepustowym w pętli sprzężenia zwrotnego.
Kevin Karplus i Alexander Strong opublikowali go w „Computer Music Journal” w 1983 roku. Wypełnia się linię opóźniającą losowymi wartościami, a potem dla każdej nowej próbki wprowadza się z powrotem średnią dwóch sąsiednich. Uśrednianie jest filtrem dolnoprzepustowym, więc góra pasma zanika szybciej niż bas — jak na prawdziwej strunie. Długość linii wyznacza wysokość dźwięku: przy 44,1 kHz około 100 próbek daje 440 Hz.
Kosztuje to kilka dodawań na próbkę, więc dało się to uruchomić na sprzęcie, który niewiele więcej potrafił. Całkowite długości opóźnienia powodują słyszalne rozstrojenie w górnym rejestrze; problem rozwiązali jeszcze w tym samym roku David Jaffe i Julius O. Smith za pomocą filtrów wszechprzepustowych. Algorytm stał się bramą do modelowania fizycznego i do dziś jest klasycznym pierwszym ćwiczeniem z programowania audio.