Erozja hydrauliczna
Technika generowania terenu, która symuluje płynącą wodę: rozrywa osady, niesie je dalej i składa niżej — wyżłabiając doliny i grzbiety w mapie wysokości.
Surowy szum proceduralny daje wzgórza i doliny, lecz nie ma w nim śladu tego, jak kształtuje się prawdziwy teren: przez wodę, która zbiera się w zagłębieniach, podąża za spadkiem i ściera podłoże. Erozja hydrauliczna odtwarza ten proces na mapie wysokości. Deszcz rozkłada się po powierzchni, woda spływa w dół, porywa materiał proporcjonalnie do prędkości i nachylenia i odkłada go, gdy przepływ zwalnia — doliny się pogłębiają, niecki wypełniają, a z czasem pojawiają się wiarygodne koryta rzek.
Metoda sięga prac Musgrave’a, Kolba i Mace’a z 1989 roku, „The Synthesis and Rendering of Eroded Fractal Terrains”. Istnieją dwie rodziny: cząsteczkowa, która zrzuca tysiące kropel i pozwala każdej wyżłobić własną ścieżkę, oraz siatkowa, która rozwiązuje warstwę wody komórka po komórce. Rodzeństwo, erozja termiczna, osuwa natomiast materiał stromszy niż kąt naturalnego zsypu. Razem zamieniają mapę wysokości z algorytmu diamond-square w coś, co wygląda na wypłukane przez deszcz.