Opóźnienie ułamkowe
Opóźnienie sygnału cyfrowego o niecałkowitą liczbę próbek — czyli zgadywanie, co było pomiędzy próbkami.
Bufor potrafi opóźniać tylko o całe kroki, przy 48 kHz o nieco ponad 20 mikrosekund naraz. To za mało, gdy opóźnienie ma się płynnie przesuwać, jak w chorusie i flangerze, albo gdy struna Karplusa–Stronga ma być precyzyjnie nastrojona: całkowite próbki dają w wysokich rejestrach fałszujące dźwięki. Wartości pośrednie trzeba interpolować.
Interpolacja liniowa jest tania, ale przytłumia górę pasma w stopniu zależnym od tego, gdzie między próbkami się wyląduje. Interpolacja all-pass utrzymuje płaską amplitudę, lecz słabo radzi sobie z szybkimi zmianami, a Lagrange i okienkowany sinc są tym lepsze, im więcej się zapłaci. C. W. Farrow opisał w 1988 roku strukturę, w której opóźnienie zmienia się w sposób ciągły jednym parametrem. Przegląd „Splitting the Unit Delay” z 1996 roku (Laakso, Välimäki, Karjalainen, Laine) pozostaje standardowym źródłem.