Synteza FM
Budowanie barwy przez to, że jeden oscylator faluje częstotliwością drugiego z prędkością akustyczną, dzięki czemu dwie zwykłe sinusoidy dają gęste widmo alikwotów.
John Chowning ze Stanfordu zauważył w 1967 roku, że wibrato przyspieszone dostatecznie mocno przestaje brzmieć jak wibrato i zaczyna wytwarzać nowe wstęgi boczne wokół tonu podstawowego. Uczelnia opatentowała metodę i w 1975 roku udzieliła licencji Yamasze, która w 1983 roku wypuściła DX7 — pierwszy cyfrowy syntezator sprzedany w ogromnym nakładzie, a patent stał się jednym z najlepiej zarabiających w historii Stanfordu.
Każdy generator sinusa nazywa się operatorem, a algorytm decyduje, kto kogo moduluje. Stosunek częstotliwości rozstrzyga, czy brzmienie jest harmoniczne jak pianino elektryczne, czy zgrzytliwe jak dzwon; głębokość modulacji — jak jest jasne. Potężna i tania w krzemie, ale notorycznie trudna do ręcznego programowania — większość posiadaczy DX7 zostawała przy fabrycznych brzmieniach, i dlatego lata 80. brzmią tak, jak brzmią.