Synteza addytywna
Budowanie dźwięku przez sumowanie fal sinusoidalnych, po jednej na każdą składową — Fourier odpalony od tyłu.
Każdy dźwięk okresowy można opisać jako sumę sinusoid o różnych częstotliwościach i poziomach. Synteza addytywna traktuje to dosłownie: każda składowa dostaje własny oscylator i obwiednię, więc teoretycznie da się odtworzyć dowolną barwę. Mechaniczną wersją są suwaki organów Hammonda z 1935 roku, z dziewięcioma stałymi harmonicznymi.
Haczyk tkwi w liczbie. Przekonująca nuta fortepianu wymaga dziesiątek składowych, z których każda zmienia się w czasie — to mnóstwo gałek dla muzyka i mnóstwo obliczeń dla komputera z 1980 roku. Kawai K5 oferował w 1987 roku 126 harmonicznych i sprzedawał się skromnie. Wygrały więc synteza subtraktywna i synteza FM, które wyciągają bogate widmo z kilku parametrów. Tania moc obliczeniowa i resynteza oparta na FFT dały tej technice drugie życie w oprogramowaniu.