Tabela strzelnicza
Książeczka mówiąca załodze działa, jak wysoko unieść lufę — oraz zaległość w rachunkach, która stała się powodem zbudowania ENIAC-a.
Działo nie trafia tam, gdzie jest wycelowane, lecz tam, dokąd zaniesie pocisk balistyka. Tabela strzelnicza zamieniała pożądaną odległość na potrzebny kąt podniesienia, dla każdej kombinacji typu pocisku, ładunku, temperatury prochu, wiatru, ciśnienia powietrza i wysokości. Bez kieszonkowej książeczki armata była tępym narzędziem, a każde nowe działo i każdy nowy rodzaj amunicji wymagały własnej tabeli.
Arytmetyka za nią była brutalna. Jedna tabela opierała się na paru tysiącach obliczonych trajektorii, a każda z nich to tysiące kolejnych mnożeń. W czasie drugiej wojny światowej Aberdeen Proving Ground w Maryland zatrudniał około dwustu ludzkich komputerów — niemal wyłącznie kobiet, wielu świeżo upieczonych matematyczek — pracujących na kalkulatorach biurkowych, a także miał dostęp do analizatora różniczkowego ze Szkoły Moore'a. Jedna trajektoria zajmowała człowiekowi do dwóch dni, a analizatorowi około kwadransa.
Kolejka rosła szybciej, niż ją rozładowywano, i to był argument, który w 1943 roku skłonił armię do sfinansowania elektronicznej maszyny o wątpliwych widokach. ENIAC ukończono w listopadzie 1945 roku, po zakończeniu wojny; trajektorię liczył w około trzydzieści sekund — mniej więcej tyle, ile sam pocisk potrzebował, by dolecieć.