FDN (sieć opóźnień ze sprzężeniem zwrotnym)
Zestaw linii opóźniających, których wyjścia są mieszane przez macierz i podawane z powrotem na wejścia — szkielet większości nowoczesnych pogłosów algorytmicznych.
Filtry grzebieniowe Schroedera z 1962 roku dawały ogon o metalicznym brzmieniu, bo każdy filtr dzwonił na własnym zestawie częstotliwości. Pomysł sprzęgnięcia linii tak, by każde echo rozlewało się na wszystkie pozostałe, pojawił się u Michaela Gerzona w latach 70. oraz u Stautnera i Puckette'a w 1982 roku, ale w systematyczną metodę projektowania zamienili go dopiero Jean-Marc Jot i Antoine Chaigne z IRCAM w 1991 roku.
Macierz powinna być bezstratna — typowa jest macierz Hadamarda lub Householdera — żeby energia ubywała tylko tam, gdzie chcemy: w małych filtrach dolnoprzepustowych za każdą linią, przez które wysokie tony zanikają szybciej niż basy. Osiem lub szesnaście linii o wzajemnie pierwszych długościach wystarcza na gęsty, niczym niewyróżniający się ogon, a o to właśnie chodzi.