Wczesne odbicia
Pierwsze rzadkie echa od ścian, podłogi i sufitu — część, która mówi uchu, jak duże jest pomieszczenie, zanim zacznie się właściwy ogon pogłosu.
Przez mniej więcej 50–80 milisekund po dźwięku bezpośrednim dociera kilka wyraźnych odbić. Rzadko słychać je jako osobne echa, bo efekt Haasa sprawia, że mózg wtapia je w oryginał, ale ich rozmieszczenie i kierunek zdradzają rozmiar i kształt pomieszczenia. Dopiero potem zagęszczają się w rozlaną mgłę, którą większość ludzi nazywa pogłosem.
Cyfrowe pogłosy często modelują je osobno, wielootworowym (multi-tap) opóźnieniem albo metodą źródeł pozornych, opublikowaną przez Jonta Allena i Davida Berry'ego w 1979 roku. Ściszenie wczesnych odbić przy zachowaniu ogona to stara sztuczka mikserska: wokal dostaje przestrzeń, a nie ląduje na końcu sali.