Światło kierunkowe (directional light)
Światło padające w jednym kierunku z jednakową siłą wszędzie, zastępujące odległe słońce.
Wszystkie promienie są równoległe, a światło nie ma położenia, tylko kierunek — źródło traktuje się jako nieskończenie odległe, więc natężenie nigdy nie słabnie. To najtańszy rodzaj światła: jeden wektor kierunku obsługuje całą scenę, a pojedyncza płaska mapa cieni (zwykle dzielona na kaskady, by dobrze działać na dystans) obejmuje wszystko, co widać.
Używane niemal zawsze do światła słońca lub księżyca w scenach plenerowych. Skoro każda powierzchnia jest oświetlona pod tym samym kątem, to także najprostszy przypadek dla modeli cieniowania — Blinn-Phong może w ogóle pominąć obliczanie wektora odbicia. Scena rzadko ma więcej niż jedno takie światło.