Przełącznica krzyżowa
Telefoniczna siatka krzyżujących się szyn ze stykiem w każdym przecięciu — topologia, która przeżyła centrale i dziś siedzi w układach scalonych i przełącznikach.
Projekt jest szwedzki. Gotthilf Betulander ze Szwedzkiego Zarządu Telegrafów opatentował zasadę w 1919 roku: poziome i pionowe szyny w macierzy, z elektromagnesem w każdym skrzyżowaniu, który zamyka drogę między jedną linią wejściową a wyjściową. Każde wejście sięga każdego wyjścia, a połączenie powstaje w milisekundach, bez selektora przeskakującego przez wszystkie pośrednie pozycje. AT&T podchwyciło pomysł i uruchomiło swój No. 1 Crossbar w 1938 roku.
Informatyka spotkała ten element niemal natychmiast. Complex Number Calculator George'a Stibitza z Bell Labs z 1940 roku używał przełącznic jako pamięci na wyniki pośrednie. To nie przypadek: części telefoniczne projektowano tak, by niezawodnie przełączały się między określonymi stanami, i można je było zamawiać skrzyniami — to mniej więcej cała lista wymagań cyfrowej elektromechaniki.
Cena: koszt rośnie jak iloczyn wejść i wyjść. Pełna macierz staje się niewykonalna, gdy liczba portów rośnie, dlatego sieci telefoniczne budowano stopniowo, a nowoczesne przełączniki używają sieci Closa z mniejszych macierzy. Sama topologia żyje w fabrykach przełączających, połączeniach pamięci i sieciach między rdzeniami w układzie, gdzie crossbar nadal znaczy dokładnie to, co narysował Betulander.