Komputer przekaźnikowy
Komputer zbudowany z podstawowego elementu sieci telefonicznej: tysięcy elektromechanicznych przełączników, które klekocząc docierały do wyniku.
W latach 30. przekaźnik był jedynym sprawdzonym elementem cyfrowym. Centrale telefoniczne używały go od dziesięcioleci, przełączał się niezawodnie między dwoma stanami i można go było zamówić skrzyniami. Na nim oparły się Z3 Konrada Zusego (1941), seria modeli George’a Stibitza w Bell Labs i Harvard Mark I (1944), a szwedzki BARK dołączył w 1950 r.
Ceną była szybkość. Przekaźnik przełącza się w 5–10 milisekund, lampa elektronowa w około mikrosekundę, więc mnożenie trwało sekundy, nie ułamki sekundy. W zamian przekaźniki rzadko psuły się niespodziewanie, podczas gdy 17 468 lamp ENIAC-a oznaczało ciągłe polowanie na tę, która właśnie się przepaliła. Maszyny przekaźnikowe były więc wolne, ale kończyły obliczenia wcześniej — co w praktyce decydowało, jakie problemy w ogóle zostały policzone. W połowie lat 50. zniknęły.