CHR-ROM
Pamięć graficzna kartridża — tablice wzorców z właściwymi pikselami kafelków i sprite’ów, trzymane osobno od kodu.
CHR-ROM znajdował się po stronie PPU na kartridżu NES-a i był mapowany pod adresy $0000–$1FFF, zwykle po 8 KB naraz. Przechowywał tablice wzorców: komórki 8×8 z dwóch płaszczyzn bitowych, na które wskazywały nametable i OAM. Ponieważ grafika miała własny układ, PPU nie walczył z procesorem o tę samą magistralę. Niektóre kartridże używały zamiast tego CHR-RAM, pozwalając kodowi przepisywać kafelki w trakcie gry — drożej, ale elastyczniej. Większe mappery przełączały banki CHR-ROM tak samo jak kod programu, więc gra mogła pomieścić znacznie więcej niż 512 kafelków widocznych jednocześnie.