Szum niebieski
Szum, którego energia skupia się w wysokich częstotliwościach i który nie tworzy niskoczęstotliwościowych skupisk — punkty rozkładają się równomiernie, lecz nieregularnie, bez wzoru i bez zbitek.
Szum biały zawiera wszystkie częstotliwości po równo, więc tworzy przypadkowe skupiska i dziury; dla oka wygląda brudno. Szum niebieski jest jego przeciwieństwem: nazwa pożycza się ze światła, w którym niebieski to wysoki koniec widma. Dzięki stłumieniu niskich częstotliwości próbki rozkładają się tak równo, jak tylko pozwala losowość, a mimo to nie układają się w widoczną siatkę — tę samą właściwość ma rozkład Poissona (Poisson disk).
Termin ukuł Robert Ulichney w 1987 roku, a w 1993 opublikował metodę void-and-cluster do wstępnego generowania tekstur szumu. W grafice szum niebieski służy do ditheringu, stipplingu i rozmieszczania próbek tak, by błąd był dla oka niewidoczny, a nie grudkowaty. W odróżnieniu od funkcji gradientowych, takich jak szum simplex i szum Worleya, które generują wzory, szum niebieski dotyczy tego, jak rozmieszczone są pojedyncze próbki.