BINAC

Binary Automatic Computer zamówił producent samolotów Northrop, który chciał komputera nawigacyjnego do programu rakietowego i najwyraźniej wyobrażał sobie coś, co zmieści się na pokładzie. Dostarczono dwie szafy ważące razem blisko 700 kg. Kontrakt opiewał na 100 000 dolarów, a koszty wyniosły około trzykrotność tej sumy, co prawie zniszczyło Eckert–Mauchly Computer Corporation, zanim w następnym roku kupiło ją Remington Rand.

Konstrukcja była zdublowana. Dwie identyczne jednostki arytmetyczne wykonywały każdą instrukcję równolegle i porównywały wyniki, zanim pozwoliły ruszyć następnej; przy niezgodności maszyna się zatrzymywała. Była to wczesna i niezwykle czysta forma redundancji, podyktowana tym, że lampy próżniowe psuły się praktycznie bez przerwy. Pamięć stanowiły rtęciowe linie opóźniające na 512 słów po 31 bitów.

W 1949 roku BINAC działał całkiem dobrze u producenta. Potem go rozmontowano, wysłano do Kalifornii i już naprawdę nie zadziałał — Northrop obwiniał transport, Eckert–Mauchly instalację, a maszynę odstawiono. To, czy jest pierwszym działającym komputerem z programem przechowywanym w Stanach Zjednoczonych, zależy więc od tego, gdzie postawić granicę słowa „działający”.