AIFF
Audio Interchange File Format — nieskompresowany format dźwięku firmy Apple z 1988 roku, odpowiedź Maca na WAV, zanim WAV w ogóle powstał.
AIFF opiera się wprost na formacie IFF firmy Electronic Arts i — podobnie jak procesory Motorola 68000 w ówczesnych Macintoshach — używa kolejności big-endian. Zawartość to prawie zawsze PCM, podzielony na bloki (chunki) podobnie jak w WAV: blok COMM opisuje liczbę kanałów, głębię bitową i częstotliwość próbkowania, a blok SSND zawiera sam dźwięk. Ciekawostka: częstotliwość próbkowania zapisana jest jako 80-bitowa liczba zmiennoprzecinkowa.
Wariant AIFF-C dopuszczał kompresję, a najpopularniejszym „kodekiem" został — co za ironia — sowt: dźwięk nieskompresowany, ale z odwróconą kolejnością bajtów, czyli little-endian. W praktyce AIFF i WAV są wymienne, a wybór jednego z nich mówi w studiu więcej o platformie, od której zaczynano, niż o jakości dźwięku.