PCM (modulacja kodowo-impulsowa)
Najprostszy sposób cyfrowego zapisu dźwięku: mierzymy amplitudę fali w równych odstępach i zapisujemy każdy pomiar jako liczbę całkowitą.
Wszystko zależy od dwóch liczb: jak często mierzymy (częstotliwość próbkowania) i ile stopni dostaje każdy pomiar (głębia bitowa). Alec Reeves opatentował ten pomysł w 1938 roku, pracując dla ITT we Francji, a jego pierwszym poważnym zastosowaniem był SIGSALY, szyfrowane łącze telefoniczne między Churchillem a Rooseveltem. Sieć telefoniczna przeszła w latach 60. na 8 kHz i 8 bitów, a płyta CD ustaliła w 1982 roku to, co do dziś wydaje się domyślne: 44,1 kHz, 16 bitów, stereo.
Liniowe PCM, czyli LPCM, to zawartość plików WAV i AIFF oraz to, co płynie przez S/PDIF. To także surowiec, który kompresują MP3, AAC i FLAC. PCM nie jest formatem, który się wybiera; to ten, od którego zaczyna się wszystko inne.