ADPCM
Kompresja dźwięku, która zapisuje różnicę względem przewidywania zamiast samej próbki, a wielkość kroku dopasowuje do sygnału.
Dźwięk rzadko zmienia się znacząco między kolejnymi próbkami, więc taniej zapisać błąd przewidywania niż całą wartość. To jest właśnie DPCM. Część adaptacyjna polega na tym, że krok kwantyzatora rośnie, gdy sygnał szybko się zmienia, i maleje, gdy jest spokojny — opisali to w 1973 roku badacze z Bell Labs: Cummiskey, Jayant i Flanagan. Zwykle 16 bitów zamienia się w 4, czyli kompresja 4:1 niemal bez matematyki.
Dzięki temu ADPCM stał się koniem roboczym dźwięku w grach lat 90.: kart dźwiękowych, automatów i konsol takich jak Super Nintendo, którego SPC700 odtwarzał własny wariant. Na tym samym pomyśle działa telefoniczny G.726, a bezprzewodowe telefony DECT używają go do dziś. Przy tym samym bitrate brzmi wyraźnie gorzej niż MP3, ale dekoder mieści się w kilku instrukcjach.