Work for hire
De regels over wie de eigenaar is van code die een werknemer op het werk schrijft — in de praktijk vrijwel altijd de werkgever.
In de VS is het simpel: onder de Copyright Act van 1976 heeft een „work made for hire” de werkgever vanaf het begin als maker, alsof de werknemer er nooit bij was. Groot deel van Europa vertrekt vanuit het tegenovergestelde, met auteursrecht dat ontstaat bij wie het werk heeft gemaakt. Voor software maakte de Europese softwarerichtlijn van 1991 echter een uitzondering die de lidstaten in nationaal recht hebben opgenomen — in Nederland in artikel 7 van de Auteurswet: bij programmatuur die in dienstbetrekking is gemaakt, komt het auteursrecht toe aan de werkgever, tenzij anders overeengekomen.
De uitzondering betreft alleen de economische rechten. Persoonlijkheidsrechten — op naamsvermelding en om zich te verzetten tegen verminking van het werk — blijven, waar de wet ze kent, bij de programmeur. De grijze zone vormen zijsprojecten. Code die ’s avonds thuis is geschreven, is normaal gesproken van jezelf, maar veel arbeidscontracten proberen die toch op te eisen, wat een van de redenen is dat sommige projecten bijdragers laten verklaren dat ze hun code daadwerkelijk mogen inleveren.