Voronoi-fractuur
De gebruikelijkste manier om een model in geloofwaardige scherven te breken: strooi punten uit en laat de Voronoi-cel van elk punt een brokstuk worden.
Men verspreidt zaadpunten door een mesh — dichter waar een kogel of explosie moet inslaan — en berekent het Voronoi-diagram. Elke cel wordt tegen het oppervlak van het model afgeknipt en wordt een eigen fragment. De cellen zijn per definitie convex, en dat is precies wat een physics engine wil: elk stuk kan een rigid body worden met een goedkope convexe botsingshuls in plaats van een dure willekeurige vorm.
Het knippen gebeurt meestal vooraf in tools als Houdini of Cell Fracture van Blender, en de game wisselt de kant-en-klare scherven in wanneer er iets kapotgaat. Chaos Destruction van Unreal (2019) en Blast van Nvidia bouwen hiërarchieën van fragmenten, zodat een muur eerst in grote blokken kan splijten en later verder kan afbrokkelen. Het ziet er prachtig uit bij beton en glas, minder bij hout, dat hardnekkig weigert te versplinteren als een kristal.