Reverse-Z
De truc om diepte omgekeerd op te slaan, met het near-vlak als 1 en het far-vlak als 0, zodat de precisie van een floating-point-buffer aansluit op die van de perspectiefprojectie en z-fighting op afstand verdwijnt.
De perspectiefprojectie propt vrijwel alle dieptenauwkeurigheid tegen de camera aan en laat bij het far-vlak slechts kruimels over, en dat veroorzaakt z-fighting in de verte. Een floating-point-dieptebuffer heeft tegelijk een eigen scheefheid: floats bevatten de meeste representeerbare waarden vlak bij nul. Leg je beide scheefheden in dezelfde richting op elkaar, dan wordt het alleen maar erger.
Reverse-Z draait er één om. Door het near-vlak op 1,0 en het far-vlak op 0,0 af te beelden, valt het dichte gebied van de float daar waar het perspectief ijl is, en heffen de twee elkaar vrijwel op: de precisie wordt bijna uniform door de hele scène. De prijs is dat de dieptetest op GREATER moet staan en de buffer op nul wordt gewist. De truc was al in de jaren negentig bekend, maar sloeg pas in de jaren 2010 breed aan, toen floating-point-dieptebuffers gemeengoed werden.