Politiek prominente persoon (PEP)
Iemand met een prominente publieke functie, die banken en betaalbedrijven op grond van antiwitwasregels nauwkeuriger moeten doorlichten dan andere klanten.
Het begrip kwam in 2003 in de FATF-aanbevelingen, na een reeks schandalen waarin dictators staatskassen naar rekeningen in Londen en Zürich hadden versluisd. Het omvat staatshoofden, ministers, parlementsleden, hoge rechters, topfunctionarissen van centrale banken en bestuurders van staatsbedrijven, plus hun familieleden en bekende naaste geassocieerden. De EU breidde de regels in 2015 uit naar binnenlandse politici, en de status duurt minstens een jaar na het aftreden.
PEP zijn is geen reden tot verdenking. Het leidt tot verscherpt cliëntenonderzoek: vaststellen waar het geld vandaan komt, goedkeuring door het hoger management en strengere doorlopende monitoring. In de praktijk draaien banken hun klantenlijsten tegen commerciële PEP-databases en vinden ze vooral gemeenteraadsleden die zich afvragen waarom het openen van een spaarrekening drie weken duurde.