Piëzo-inkjet
Inkjettechniek waarbij een kristal de druppel mechanisch naar buiten duwt, zonder de inkt ooit aan de kook te brengen.
Een piëzo-elektrisch element vervormt wanneer er spanning op staat. Plaats er een in de wand van een inktkamer en het kan een druppel door de spuitmond persen; door de vorm van het stuursignaal te variëren verander je de druppelgrootte — kleine druppels voor fotografisch detail, grote voor het vullen van vlakken. De methode werd in de jaren zeventig onder anderen door Zoltan en Kyser beschreven, maar Epson maakte er in 1993 met Micro Piezo een consumentenproduct van, tegenover de thermische bellentechniek van Canon en HP.
Het verschil reikt veel verder dan de natuurkunde. Omdat de inkt nooit wordt verhit, hoeft hij geen kookpunt te overleven, dus werken pigment-, solvent- en uv-uithardende inkten allemaal — daarom is vrijwel alle industriële en breedformaatafdruk piëzo. De kop is bovendien gebouwd om de levensduur van de printer mee te gaan in plaats van met de cartridge te worden weggegooid. Dat is goedkoper in gebruik en onvergeeflijk bij verstopping: opgedroogde inkt in een piëzokop is het probleem van de printer, niet van het verbruiksmateriaal.