Fotozetmachine
Een zetmachine die letters met licht op fotopapier of film belicht in plaats van ze in lood te gieten — de brug tussen heet metaal en digitaal drukwerk.
Vanaf de jaren vijftig verving de fotozetmachine de heetmetaalmachines zoals de Linotype. Vroege modellen hadden de tekens op een draaiende glasschijf of trommel; een lichtflits door het juiste teken werd via een lens op lichtgevoelig papier geprojecteerd, waarbij de lettergrootte optisch werd ingesteld. Geen gesmolten metaal, geen fysieke stempel — alleen licht en chemie.
Machines van de derde generatie (de Linotron, later de Linotronic) tekenden elk teken juist punt voor punt met een kathodestraalbuis of laser, en waren daarmee pure rasterbeeldprocessors. Toen Adobe in 1985 PostScript aan de Linotronic 300 koppelde, naast Apples LaserWriter, was desktop publishing geboren: dezelfde paginabeschrijving kon op de laserprinter worden geproefd en in hoge resolutie op de zetmachine worden afgewerkt. Grootformaat inkjet en laser maakten de filmstap later overbodig.