Noise shaping
Kwantisatieruis wegduwen naar frequenties waar het oor het minst gevoelig voor is, zodat minder bits als meer klinken.
Wanneer een 24-bits mix wordt teruggebracht naar de 16 bits van een cd, wordt elke sample afgerond en wordt de afrondingsfout ruis. Dither maakt van die fout een gelijkmatig, onschuldig geruis in plaats van vervorming die de muziek volgt. Noise shaping gaat een stap verder: de fout van elke sample wordt via een filter teruggekoppeld en van de volgende afgetrokken, waardoor de ruis naar de bovenkant van het spectrum wordt geduwd. In totaal is er meer ruis, maar die zit rond 15–20 kHz, waar het gehoor er weinig om geeft, en het middenbereik wordt stiller dan bij gewoon afronden mogelijk zou zijn.
In de jaren negentig groeide dit uit tot een kleine wapenwedloop tussen masteringstudio's, met Sony's Super Bit Mapping en POW-r als merkcurves. Hetzelfde principe zit achter sigma-deltaconverters: één enkele bit met een zeer hoge snelheid, waarbij alle ruis ver boven het hoorbare bereik wordt gedumpt.