Nyquistfrequentie
De helft van de samplefrequentie: de hoogste frequentie die een digitaal signaal kan dragen voordat het in iets anders verandert.
Harry Nyquist toonde bij Bell Labs in 1928 aan dat twee punten per periode volstaan om een trilling te beschrijven; Claude Shannon werkte het in 1949 uit tot het bemonsteringstheorema. Bij 44,1 kHz ligt de grens op 22,05 kHz, net boven wat jonge oren horen. Dat is geen toeval: het is de hele reden voor dat getal.
Inhoud boven de grens verdwijnt niet. Ze vouwt terug naar beneden en verschijnt als valse tonen lager in het spectrum: aliasing. Vandaar het laagdoorlaatfilter voor elke ADC, en vandaar dat synths en vervormingsplug-ins intern oversamplen: software-vervorming die harmonischen boven Nyquist genereert, klinkt anders als een kapotte radio.