Neobank
Een bank die alleen als app bestaat, zonder kantoren, en die vaak begon zonder juridisch gezien een bank te zijn.
Het woord werd rond 2017 branchejargon, maar het idee is ouder. Simple begon in 2009 in de VS als strak scherm bovenop een partnerbank die de vergunning hield; BBVA nam het in 2014 over en sloot het in 2021. In het Verenigd Koninkrijk verlaagden toezichthouders in 2013 de drempel voor nieuwe banken, en Starling, Monzo en Atom volgden binnen enkele jaren. Het Duitse N26 startte in dezelfde periode. Gemeenschappelijk waren de telefoon als enig kanaal, een pushmelding bij elke kaartbetaling en wisselkoersopslagen die de gevestigde banken moeilijk konden verdedigen.
Veel neobanken begonnen als instelling voor elektronisch geld of bovenop een sponsorbank, omdat een volledige banklicentie jaren kost. Voor de klant is dat niet onbelangrijk: zonder licentie valt het saldo niet onder het depositogarantiestelsel. Revolut wachtte jarenlang op zijn Britse banklicentie. Het verdienmodel bleek lastiger dan de app. Interchange op debetkaarten levert in Europa, waar die is begrensd, weinig op, en de meeste neobanken werden pas winstgevend toen ze net als gewone banken geld gingen uitlenen.