Melodyne

Het Münchense Celemony bracht Melodyne uit in 2001, gebaseerd op het werk van Peter Neubäcker om een opgenomen noot te splitsen in toonhoogte, duur en timbre. Waar Auto-Tune in realtime naar een toonladder corrigeert, legt Melodyne de hele take achteraf uit als 'blobs' — één per noot — die omhoog, omlaag, korter of langer gemaakt kunnen worden. Vibrato en de glijbewegingen tussen noten zijn los van elkaar te temmen of juist te overdrijven.

De doorbraak was Direct Note Access in 2009: losse noten bewerken binnen een polyfone opname, bijvoorbeeld één snaar van een aangeslagen gitaarakkoord, waarvan de meesten dachten dat het niet kon. Het merendeel van de zangcorrectie in studio's gebeurt tegenwoordig zo, ongemerkt. De poging om het goed in hosttoepassingen te integreren leidde tot de plug-inuitbreiding ARA.