Magnetisch domein
Een gebied in een magnetisch materiaal waarin alle atomen dezelfde kant op wijzen — de kleinste eenheid waarvan een opslagoppervlak de richting daadwerkelijk kan vasthouden.
Pierre Weiss stelde domeinen in 1906 voor om te verklaren waarom ijzer van buiten onmagnetisch kan lijken, terwijl elk atoom een klein magneetje is: het materiaal splitst zich in gebieden die verschillende kanten op wijzen en elkaar opheffen. De grens tussen twee domeinen is een domeinwand, en daar klapt de magnetisatie om. Op een schijf wordt een bit opgeslagen als de richting van een groepje korrels, en de overgang tussen twee zulke groepjes is de fluxovergang die de kop uitleest.
Hoe kleiner de domeinen, hoe meer data past — maar alleen tot een grens. Wordt een domein zo klein dat thermische beweging bij kamertemperatuur het uit zichzelf kan omklappen, dan is het bit niet langer stabiel. Dat is de superparamagnetische limiet, en het is de hele reden dat de industrie HAMR en bit-patterned media ontwikkelde.