LIN-bus
Het goedkope broertje van CAN in de auto: een bus met één draad voor raamliften, spiegels en stoelverwarming.
Een consortium van autofabrikanten, onder wie BMW, Volkswagen, Volvo en Daimler, plus Motorola publiceerde LIN 1.0 in 1999. De redenering was nuchter: CAN is robuust, maar een CAN-node kost geld en een spiegelmotor heeft niets aan arbitrage tussen meerdere masters. LIN kent één master die vraagt en maximaal zestien slaves die antwoorden, over één draad met 12 V als referentie en hooguit 20 kbit/s. Frames bestaan uit gewone UART-bytes, dus vrijwel elke microcontroller kan het spreken.
De truc die het goedkoop houdt is de sync-byte 0x55 aan het begin van elk frame. Slaves meten de flanken ervan en stellen hun eigen baudrate bij, zodat ze op een interne RC-oscillator kunnen draaien in plaats van op een kristal. Sinds 2016 is het protocol gestandaardiseerd als ISO 17987.