Heterogene cores
Een cpu-ontwerp waarbij verschillende coretypes met verschillende sterktes op dezelfde chip zitten — meestal een paar grote prestatiecores en meerdere kleine zuinige. De scheduler plaatst elke taak op het meest geschikte type. Inmiddels standaard in vrijwel alle processors, van mobiel tot desktop.
Principe: in plaats van veel identieke cores (homogeen) worden coretypes gemengd om het beste van meerdere werelden te krijgen — grote cores voor latentiegevoelig, zwaar werk; kleine voor achtergrondtaken, parallelle doorvoer en stationair draaien (laagste verbruik). Voorbeelden: ARM big.LITTLE (mobiel), Intel P-cores + E-cores (vanaf Alder Lake), Apples M-serie (Performance + Efficiency). Drijfveer: dark silicon (er is niet genoeg vermogen om alles groot tegelijk aan te sturen) en de wens voor zowel accuduur als piekprestaties. De uitdaging: de scheduler moet bepalen welke thread waar hoort (een achtergrondthread op een grote core verspilt energie, een gamethread op een kleine core verliest prestaties) — wat hulp van de hardware vraagt (Intels Thread Director).