Granulaire synthese
Geluid versnipperd in duizenden korreltjes van enkele milliseconden, die in een nieuwe volgorde, dichtheid en toonhoogte weer worden uitgestrooid.
Elke korrel is een kort fragment, meestal 1–100 ms, met een zacht venster zodat de randen niet klikken. Door korreldichtheid, lengte, leespositie en toonhoogte te sturen wordt één opname een bevroren akkoord, een wolk van ruis of een stem die tot een minuut is opgerekt zonder van toonsoort te veranderen. Dat laatste trucje ligt ten grondslag aan veel time-stretching.
Het idee komt van Iannis Xenakis, die rond 1960 over 'klankkorrels' schreef en met de hand tape knipte om het te bewijzen. Curtis Roads bouwde in de jaren zeventig de eerste computerimplementaties en Barry Truax kreeg het in 1986 realtime aan de praat. Tegenwoordig zit het in elke ambient-plug-in, meestal achter een knop met het label 'Texture'.