FXAA
Anti-aliasing als nabewerkingspass op het voltooide beeld: het zoekt randen in de helderheid en vervaagt die — goedkoop, maar een beetje papperig.
Timothy Lottes van Nvidia presenteerde FXAA (fast approximate anti-aliasing) rond 2011. Anders dan MSAA negeert het geometrie volledig: het werkt op het al gerenderde beeld, vindt randen waar de helderheid springt en maakt die zacht in één enkele shaderpass.
Omdat het alleen afgewerkte pixels ziet, werkt het even goed bij deferred rendering en op HDR-beelden, kost het vrijwel niets en is het eenvoudig toe te voegen. Het nadeel is dat het hele beeld iets zachter wordt, tekst en fijn detail aan scherpte inboeten en subpixelinformatie die er nooit was niet terug te halen is. Het leidde tot een hele familie — MLAA, SMAA — die hetzelfde idee verfijnt.