FM-synthese
Klankkleuren bouwen door één oscillator de frequentie van een andere te laten wiebelen op audiosnelheid, zodat twee gewone sinussen een dicht spectrum van boventonen opleveren.
John Chowning van Stanford ontdekte in 1967 dat vibrato dat snel genoeg gaat, niet meer als vibrato klinkt maar nieuwe zijbanden rond de grondtoon gaat vormen. De universiteit patenteerde de methode en gaf in 1975 licentie aan Yamaha, dat haar in 1983 uitbracht in de DX7 — de eerste digitale synthesizer die in enorme aantallen werd verkocht, en een patent dat een van Stanfords best verdienende werd.
Elke sinusgenerator heet een operator, en een algoritme bepaalt wie wie moduleert. De verhouding tussen de frequenties bepaalt of het resultaat harmonisch klinkt als een elektrische piano of schel als een bel; de modulatiediepte bepaalt hoe helder het wordt. Krachtig en goedkoop in silicium, maar berucht moeilijk met de hand te programmeren — de meeste DX7-bezitters bleven bij de fabrieksklanken, en daarom klinken de jaren tachtig zoals ze klinken.