Ferrietkop
De vroege lees-schrijfkop — een piepkleine ferrietkern met een draadwikkeling — die harde schijven en diskettes droeg voordat dunnefilm en GMR het overnamen.
Een ferrietkop is een minuscuul hoefijzer van gesinterd ferriet (een keramisch ijzeroxide) met koperdraad eromheen en een smalle spleet naar het medium toe. Stroom door de spoel magnetiseert de spleet om te schrijven; langsschuivende fluxwisselingen wekken een spanning op om te lezen. Goedkoop en robuust: de ferrietkop droeg diskettestations en de eerste harde schijven.
Maar de kern kon niet klein genoeg worden voor een hoge spoordichtheid, en één spoel deed beide taken matig. Metal-in-gap (MIG) voegde een dunne metaallaag in de spleet toe om verder te komen; dunnefilmkoppen (fotolithografisch) namen daarna het schrijven over, en magnetoresistieve GMR-koppen splitsten in de jaren negentig het lezen af.