Vermenigvuldigeenheid (ENIAC)
ENIACs enige vermenigvuldiger kon eigenlijk niet vermenigvuldigen: hij zocht het antwoord op in een raster van weerstanden en liet de accumulatoren de rest doen.
Een elektronische vermenigvuldiger bouwen in 1945 was geen algoritmeprobleem maar een buizenprobleem. Het antwoord was een weerstandsmatrix als vaste tafel van vermenigvuldiging: voer twee decimale cijfers in en krijg het product terug als spanningsniveaus. De eenheid nam telkens één cijfer van de vermenigvuldiger, haalde de deelproducten uit de tabel en liet accumulatoren ze met de juiste verschuiving optellen. De vermenigvuldiger bevatte zelf geen getallen – hij vorderde tot vier accumulatoren, die zolang voor niets anders beschikbaar waren.
Een vermenigvuldiging van tien cijfers kostte veertien optelttijden, zo'n 2,8 milliseconde, tegen 0,2 voor een optelling. Veertien keer de kosten betekende dat ENIACs programmeurs vermenigvuldigingen in een opstelling telden zoals men nu databaseaanroepen in een lus telt. En er was precies één vermenigvuldiger in de hele machine: twee vermenigvuldigingen konden nooit overlappen, hoe parallel de rest van ENIAC ook was.