Dolby-ruisonderdrukking
De familie van compandersystemen die bandruis temde: zachte hoge tonen worden bij opname versterkt en bij weergave weer verlaagd, en nemen de ruis daarbij mee.
Ray Dolby richtte Dolby Laboratories in 1965 in Londen op en begon met Dolby A, een systeem met vier frequentiebanden voor spoelenrecorders in de studio. De naam werd beroemd door Dolby B uit 1968, een vereenvoudigde variant die alleen op de hoge tonen werkt en de cassettedeck veroverde. Dolby C volgde in 1980 met grofweg twee keer zoveel ruisonderdrukking, en Dolby SR kwam in 1986 voor studio's.
De truc is zachte hoge frequenties te comprimeren op weg naar de band en weer te expanderen op weg terug. Dat werkt alleen als beide kanten gelijk gekalibreerd zijn: een band die op het verkeerde niveau is opgenomen of is afgespeeld op een deck met slecht afgestelde koppen klinkt dof of pompend. Speel een B-gecodeerde band af zonder decodering en je krijgt het omgekeerde: heldere, sissende hoge tonen, die menig cassettebezitter voor hifi aanzag.
Concurrent dbx comprimeerde de hele bandbreedte en leverde meer ruisonderdrukking, maar klonk slechter zodra de kalibratie niet klopte.