Levering tegen betaling (DvP)
De regel dat het effect en het geld op hetzelfde moment van eigenaar wisselen of helemaal niet, zodat niemand zijn helft overdraagt en met lege handen achterblijft.
Het risico dat hiermee verdwijnt, is het principal risk: de koper betaalt en de verkoper levert nooit, of andersom. In 1992 beschreef het betalingssystemencomité van de BIS drie modellen die nog steeds de standaardreferentie zijn. Model 1 wikkelt effecten en geld bruto af, transactie voor transactie. Model 2 verplaatst effecten bruto, maar saldeert het geld aan het einde van de dag. Model 3 saldeert beide. Meer saldering betekent minder vastgezette liquiditeit, en een groter probleem als een deelnemer zijn nettopositie niet kan dekken.
In Europa draait DvP in centralebankgeld sinds 2015 grotendeels op TARGET2-Securities, met effectenrekeningen en geld op hetzelfde platform. Het equivalent voor valutahandel, waar beide kanten geld zijn, heet payment versus payment, en is de hele bestaansreden van CLS.