Condensatormicrofoon
Een microfoon waarvan een dun membraan en een vaste achterplaat samen een condensator vormen, waarvan de capaciteit meebeweegt met de geluidsdruk.
Beweegt het membraan, dan verandert de afstand tot de achterplaat en daarmee de capaciteit. Met een polarisatiespanning over de capsule levert dat een uitgangsspanning op, die een ingebouwde versterker moet opkrikken voordat ze een kabeltraject overleeft; vandaar phantomvoeding. E.C. Wente bouwde het principe in 1916 bij Bell Labs, en de U 47 van Neumann (1949) werd de studiostandaard voor zang.
Het membraan weegt vrijwel niets, dus een condensator vangt transiënten en hoge tonen beter op dan een dynamische microfoon. De prijs: gevoeligheid voor vocht, stoten en al het andere in de ruimte. De elektreetmicrofoon (Bell Labs, 1962) heeft een permanente lading en zit in vrijwel elke telefoon.