ADPCM
Audiocompressie die niet de sample zelf opslaat maar het verschil met een voorspelling, met een stapgrootte die zich aanpast aan het signaal.
Geluid verandert van sample tot sample zelden veel, dus is het goedkoper om de fout in een gok op te slaan dan de volledige waarde. Dat is DPCM. Het adaptieve deel is dat de kwantiseerstap groter wordt als het signaal snel beweegt en kleiner als het rustig is, zoals de Bell Labs-onderzoekers Cummiskey, Jayant en Flanagan in 1973 beschreven. Gewoonlijk worden 16 bits er 4: een verhouding van 4:1 met nauwelijks rekenwerk.
Daarmee werd ADPCM het werkpaard van de game-audio uit de jaren negentig: geluidskaarten, arcadekasten en consoles als de Super Nintendo, waarvan de SPC700 een eigen variant afspeelde. De telefonie-standaard G.726 draait op hetzelfde idee en DECT-draadloze telefoons gebruiken het nog steeds. Bij gelijke bitrate klinkt het merkbaar slechter dan MP3, maar de decoder past in een handjevol instructies.