Parallax mapping
Doku koordinatlarını piksel başına yükseklik haritası ve bakış açısına göre kaydırır; yüzey gerçekten derinliği varmış gibi görünür.
Normal mapping ışığı kandırır ama gözü değil: yüzeye yandan baktığınızda hâlâ düzdür. Parallax mapping hareketi ekler: yükseklik haritasından ve bakış yönünden doku aramasını kaydırır, böylece yükselen kısımlar arkalarındakini gerçek paralaks gibi örter. Kaneko ve arkadaşları tarafından 2001’de tanıtıldı.
Daha pahalı varyantı olan parallax occlusion mapping (Tatarchuk, 2006), yükseklik alanında ışın yürütür ve hem öz gölgeleme hem de yüzey içinde keskin siluetler sunar. Gerçek geometriyi tessellate etmekten ucuzdur, ama yüzeyin kenarlarında, karşısında kaydırılacak bir şey kalmadığı yerde çöker; bu yüzden en iyi zeminlerde, duvarlarda ve sığ bir açıyla görülen yüzeylerde göze çarpar.