Yüksek çözünürlüklü ses
CD’nin 44,1 kHz ve 16 bitinden yüksek örnekleme hızına ya da bit derinliğine sahip dijital ses — ve kimsenin duyup duyamadığı üzerine bitmeyen bir tartışma.
Japan Audio Society terime 2014’te resmî bir tanım ve altın bir etiket verdi: en az 24 bit ve 96 kHz, tüm zincirin 40 kHz’e ulaşması şartıyla. Fikir etiketten eskidir. 1999’da SACD ve 2000’de DVD-Audio aynı şeyi vaat etti ve yaklaşık aynı ticari sonuca ulaştı, yani hiçbir şeye.
Stüdyoda ek çözünürlük kendini öder: 24 bit kayıtta pay bırakır, yüksek örnekleme hızları doğrusal olmayan eklentilerde aliasing’i azaltır. Dağıtım biçimi olarak savunması daha zor. Meyer ve Moran 2007’de dinleyicilere SACD’yi aynı malzemenin CD kalitesinde bir darboğazdan geçirilmiş hâliyle karşılaştırttı; kimse ikisini ayırt edemedi. Xiph’in kurucusu Chris Montgomery 2012’de 192 kHz’in daha kötü bile duyulabileceğine dikkat çekti: ultrasonik içerik amfilerde ve hoparlörlerde intermodülasyon bozulmasına yol açar.