Çarpıcı birimi (ENIAC)
ENIAC'ın tek çarpıcısı aslında çarpamıyordu: cevabı bir direnç ızgarasından okuyor, gerisini toplayıcılara yaptırıyordu.
1945'te elektronik bir çarpıcı yapmak bir algoritma sorunu değil, tüp sayısı sorunuydu. Cevap, sabit bir çarpım tablosu gibi davranan bir direnç matrisiydi: iki ondalık basamak girilir, çarpımları gerilim düzeyleri olarak çıkar. Birim çarpanın bir basamağını alır, kısmi çarpımları tablodan çeker ve toplayıcıların bunları doğru kaydırmayla toplamasını sağlardı. Çarpıcının kendi sayı deposu yoktu; dört toplayıcıya el koyar, çalıştığı sürece başka hiçbir şey bunları kullanamazdı.
On basamaklı bir çarpma on dört toplama süresi, yaklaşık 2,8 milisaniye sürerdi; bir toplama ise 0,2. On dört kat maliyet, ENIAC programcılarının bir kurulumdaki çarpmaları, bugün bir döngü içindeki veritabanı çağrılarının sayıldığı gibi saymasına yol açtı. Üstelik bütün makinede tam olarak tek çarpıcı vardı: ENIAC'ın geri kalanı ne kadar paralel olursa olsun iki çarpma asla çakışamazdı.