Depth peeling
Görünen katmanları en yakından en uzağa doğru tek tek soyarak doğru şeffaflık elde eden çok geçişli bir teknik.
Şeffaf yüzeylerin derinlik sırasına göre karıştırılması gerekir, ancak sıradan bir z-buffer ile piksel başına şeffaf üçgenleri sıralamak mümkün değildir. Depth peeling bu sorunu kaba kuvvetle çözer: her geçiş, yalnızca önceki geçişin derinliğinin arkasındaki en yakın parçacığı kabul eder; katmanlar da benzetildiği soğan gibi tek tek "soyulur". Tekniği 2001'de NVIDIA'dan Cass Everitt tanıttı.
Sonuç kesindir ama pahalıdır: N şeffaf katman, geometri üzerinde en fazla N çizim geçişi demektir. Dual depth peeling gibi sonraki varyantlar iki uçtan birden soyar; yine de modern donanımda rasterizer ordered views veya piksel başına listelerle yapılan sıradan bağımsız şeffaflık (OIT) onun yerini büyük ölçüde aldı. "Doğru" cevabın referansı olarak yaşamaya devam ediyor.