Hücresel otomat
Her hücrenin yalnızca komşularına bakan basit bir kurala göre güncellendiği bir ızgara; bu sadelik şaşırtıcı ölçüde karmaşık davranışlar doğurur.
Fikir 1940’larda Stanisław Ulam ve John von Neumann’dan çıktı; John Conway’in Yaşam Oyunu (Game of Life, 1970) onu ünlü yaptı. “İki ya da üç komşusu varsa hayatta kal, tam üç komşusu varsa doğ” gibi bir kural, rastgele bir başlangıç durumundan kendi kendine işleyen desenler çıkarmaya yeter.
Oyunlarda teknik sıkça mağara ve zindan üretimi için kullanılır — birkaç yineleme rastgele gürültüyü organik boşluklara dönüştürür — bir de Noita gibi düşen kum benzetimlerinde: ateş, su ve toz, her biri kendi kuralına sahip birer hücredir.