Cardan ızgarası
Masum görünen bir mektubun üzerine konan, delikli bir kart — gerçek mesajı yalnızca deliklerden görünen harfler taşır.
İtalyan matematikçi Gerolamo Cardano yöntemi 1550’de tarif etti. Gönderen şablonu sayfaya koyar, gizli mesajı deliklere yazar, kartı kaldırır ve geri kalanı gündelik düzyazıyla doldurur. Alıcıda özdeş bir şablon vardır. Kesin konuşursak bu şifreleme değil steganografidir: hiçbir şey dönüştürülmez, yalnızca gizlenir; yapmacık dolgu metni de birden fazla göndereni ele vermiştir.
Sonraki bir çeşit olan dönen ızgara (Fleissner, 1881), her seferinde çeyrek tur çevrilir ve dört konumda deliklerin tüm tabloyu kaplamasını sağlar. Bu da onu saf bir yer değiştirme şifresi yapar. Alman ordusu 1916’da kısa süre kullandı; Fransız kriptanalistler birkaç haftada işe yaramaz hâle getirdi.