İşitsel maskeleme
Yüksek bir ses, yakınındaki daha zayıf sesleri sinyalde hâlâ var olmalarına rağmen duyulmaz kılar.
İlk sistematik ölçümleri 1924'te Bell Labs'ten R. L. Wegel ve C. E. Lane yaptı. Bir ton, frekans bakımından yakınındaki sesleri en çok maskeler ve etki spektrumda aşağıya doğru olduğundan çok daha fazla yukarıya doğru yayılır: bir bas hattı zayıf bir tiz sesi gömebilir, tersi nadiren olur. Etkilenen bölgenin genişliğini kulağın kritik bantları belirler.
Maskeleme zamanda da işler. Yüksek bir olay kendinden sonrasını yaklaşık yüz milisaniyeye kadar, daha az sezgisel olarak da öncesinin birkaç milisaniyesini gizler; çünkü beyin güçlü sinyalleri daha hızlı işler. Algısal kodlamanın bütün dayanağı, duyamadığınız şeyin saklanmasına gerek olmadığıdır.