Analog bilgisayar
Hesaplamayan, taklit eden bir makine: nicelik bir gerilim ya da dönen bir mil, cevap ise ölçüm olarak okunur.
Sayısal bir makine 3,7'yi rakam örüntüsü olarak temsil eder. Analog makine bunu 3,7 volt olarak ya da 3,7 tur çevrilmiş bir tekerlek olarak temsil eder. Aritmetik böylece fiziğe dönüşür. İntegratör, dönen bir diskin üzerinde giden sürtünmeli bir tekerlektir. Toplama, bir diferansiyel dişliye giren iki miltir. Diferansiyel denklem, davranışı o denkleme uyan bir düzenekle çözülür: komut çekme yok, saat yok; cevap kadranı çevirdikçe kendiliğinden belirir ve belirmeye devam eder.
1950'ye kadar diferansiyel denklemlerin ciddi çözümlerinin neredeyse tamamı analogdu: Kelvin'in gelgit tahmin makineleri, Bush'un diferansiyel analizörü, savaş gemisi taretlerindeki ve denizaltı kontrol odalarındaki atış kontrol bilgisayarları. Savaştan sonra makineler dişli yerine işlemsel yükselteçlerle (operational amplifier) yapıldı; bileşenin adı tam da matematiksel bir işlem yaptığı için böyle. Uçuş simülatörleri ve santral modelleri 1970'lere kadar analog çalıştı.
Onları öldüren hız değildi. Doğruluk, ne kadar iyi yapılırsa yapılsın yaklaşık binde birde takılıp kalıyordu; çünkü hata fizikseldi ve bir basamak daha ekleyerek düzeltilemezdi. Yeniden programlamak, kabloları elle yeniden bağlamak demekti. Aynı problemin iki çalıştırması da asla tam olarak aynı cevabı vermezdi. Sayısal makineler başta daha yavaştı ama tekrarlanabilirdi, ve tekrarlanabilirlik kazandı.