Torpido Veri Bilgisayarı

Mark 1 1938’de teslim edildi ve Mark 3, İkinci Dünya Savaşı’nda ABD denizaltı filosunun standardı oldu. Makinenin birlikte çalışan iki yarısı vardı. Bir konum tutucu, hedefin varsayılan konumunu tahmin edilen rotası ve hızından sürekli güncelledi; böylece çözüm zaman geçtikçe güncel kaldı. Bir açı çözücü bu sürekli değişen görüntüyü torpidonun ihtiyaç duyduğu cayro açısına çevirdi. Altı yüz kilogram kam, dişli, diferansiyel ve servo motor.

Esas nokta, açının torpido daha kovandayken elektrikle torpidoya verilmesiydi. Tekne ateş etmek için hedefe dönmek zorunda kalmıyordu; bu belirleyici bir üstünlüktü: savaş boyunca hiçbir başka donanma bu kadar bütünleşik bir çözüm sahaya sürmedi.

İroni şu ki zayıf halka diğer uçtaydı. Mark 14 torpidosu yaklaşık üç metre fazla derinden gidiyordu ve erken ya da hiç patlamayan manyetik bir ateşleyici taşıyordu. Mühimmat Bürosu iki yıl boyunca, makinenin baştan beri doğru hesapladığı atış çözümleri için mürettebatın nişancılığını suçladı.