Zuse Z1

Konrad Zuse budował go w latach 1936–1938 w rodzinnym mieszkaniu przy Methfesselstraße w Berlinie, z około 20 000 części wyciętych z blachy piłką włosową. Logikę tworzyły więc nie przekaźniki ani lampy, lecz przesuwne metalowe listwy, napędzane silnikiem elektrycznym z częstotliwością około jednego herca.

Architektura była za to zaskakująco nowoczesna: system binarny, 24-bitowa arytmetyka zmiennoprzecinkowa, 64-słowowa pamięć oddzielona od jednostki arytmetycznej i program wprowadzany z dziurkowanego filmu 35 mm. Zuse czytał o poczynaniach innych zdumiewająco mało, co zwykle tłumaczy, dlaczego wybrał system dwójkowy, gdy wszyscy budowali dziesiętne.

Tolerancji wykonania zabrakło. Mechaniczne bramki się zacinały i maszyna rzadko przeliczała cały program, co doprowadziło do Z2 z przekaźnikami w jednostce arytmetycznej, a potem do Z3. Oryginał zniszczyły bombardowania Berlina w grudniu 1943 roku. Replikę Zuse zbudował w latach 1986–1989 dla Deutsches Technikmuseum — też się zacina.